2007/Apr/05

ได้รับโทรศัพท์ จากเธอตอนเที่ยงคืน
(หลังจากหลายเดือนที่ไร้การติดต่อ)
บอกว่ากำลังเดินกลับบ้านในซอยเปลี่ยว
ผมถามว่า ถ้าเกิดโดนฉุดขึ้นมาแล้วผมจะทำอะไรได้
เธอบอกว่า ไม่ได้หรอก แต่ให้นายรู้ไว้ ให้เดือดเนื้อร้อนใจเล่น

ผมคิดจริงจริงๆ ถ้าเกิดเธอโดนฉุดขึ้นมาจะทำอะไรได้
โทรแจ้งตำรวจ
เฮ้ ตำรวจเพื่อนของผมกำลังโดนฉุดอยู่ที่ไหนซักแห่งในกรุงเืทพ
ไม่รู้ครับ ผมไม่รู้ว่าบ้านเธออยู่ไหน
ไม่รู้ครับ ผมไม่รู้ชื่อจริงเธอ
เบอร์ที่บ้านเธอ ... ผมไม่รู้หรอก
ทำงานที่ไหน จะไปรู้ได้ยังไงล่ะ
ผมมี email เธอใช้ได้มั้ย
เบอร์โทรศัพท์มือถือที่เปลี่ยนทุกสามเดือนล่ะ ?

ผมรู้จักเธอมา หกปีแล้ว .... แต่เพิ่งตระหนักได้ว่า ผมไม่รู้เรื่องพวกนี้เกี่ยวกับเธอเลย
ผมรู้ว่าเธอชอบกินฟูจิ เกลียดปลากระป๋อง ผมรู้ว่าเธอชอบกินสตอเบอรี่แต่เกลียดไอศกรีมรสสตอเบอรี่
ผมรู้ว่าชอบเล่นเกมส์ และเกลียดการพ่ายแพ้
ผมรู้ว่าเธอฉลาดเป็นกรด แต่ก็ดร๊อปมันทุกวิชามาแล้วสองเทอม เพราะติดเกมส์
ผมรู้ว่าเธอขี้เหงา แต่ก็ชอบอยู่คนเดียว
ผมรู้ว่าเธอหัวเราะเสียงดังเวลาอยู่กับเพื่อน
แต่ถ้ามีคนที่เธอไม่ึคุ้น เสียง fake หัวเราะของเธอเป็นเสียงที่น่าฟังที่สุดในโลก (อันนี้มีผมคนเดียวเท่านั้นที่รู้)

ผมรู้รายละเอียดเยอะแยะ แต่เรื่องพวกนี้ไม่ช่วยผมตามหาเธอในซอยเปลี่ยวที่ไหนซักแห่งได้ซักนิดเดียว

คราวหน้าหากเธอโทรมาผมต้องรู้เบอร์บ้านเธอให้ได้











2007/Jan/12

มาตอบ tag ที่ คุณ fux แปะไว้ครับ :)
แล้วก็ขอโทษที่ตอบช้าไปหน่อย

(1) พี่ชายผมคิดอย่างจริงจังว่าตัวเองเป็นมนุษย์ต่างดาว
เค้าพยายามชักชวนให้ผมเชื่อแบบนั้นด้วยเหมือนกัน มันบ้าครับ
ตอนนี้เราไม่ได้อยู่ด้วยกันแล้ว
แต่ว่าพักหลังมานี้ ตอนกลางคืน ผมมักจะเงยหน้ามองฟ้าบ่อยๆ
กำลังมองหายานแม่ของเราครับ

(2) กิจวัตรประจำวันจันทร์ คือการเข้าเวบ
Postsecret.com
เป็นเวบที่ให้คนเขียน Postcard บอกเล่าความลับของตัวเองไปแบบ noname
อ่านแล้วรู้สึกสบายใจกับเพื่อนร่วมโลก แบบแปลกๆ
ทุกคนคนมีความลับ พอได้รู้ความลับของคนอื่นก็ทำให้รู้สึกดีขึ้นอยู่หน่อย

วันก่อนผมเพิ่งส่งใบที่สิบของตัวเองไป ส่งแล้วก็หนักใจตัวเองนิดๆแห้ะ

(3) ผมเรียนจบจิตวิทยาการให้คำปรึกษา
เคยต้องไปฝึกงาน รับโทรศัพท์ ให้คำปรึกษาพวกที่อยากฆ่าตัวตาย
แต่ว่า พอได้คุยกับคนพวกนั้นแล้ว พอได้รับฟังปัญหา
ก็มักจะคิดว่า 'มันก็น่าจะตายๆไปซะจริงๆนั่นแหล่ะ'
หรือไม่ก็ 'เออ เป็นกุก็คงขอตายดีกว่าเหมือนกัน' เป็นแบบนั้นซะได้

หลังจากนั้นก็รู้ตัวว่าตัวเองเรียนผิดสายครับ - -''
ชีวิตเป็นเรื่องยากเย็นซะจริง

(4) สมัยเรียนเพราะต้องกลับบ้านช้าบ่อยๆ เพราะว่าพ่อมารับช้า
เลยชอบแอบเอารองเท้าเพื่อนๆไปซ่อน จะได้มีคนอยู่เย็นเหมือนกัน
นิสัยนั้นติดมาถึงตอนนี้เลย
ชอบเอาของชาวบ้านไปซ่อน แล้วก็นัี่งมองเค้าหาอย่างกังวลใจ
- - เป็นนิสัยเสียครับ


(5) วันสิ้นปี ในที่สุด เมย์ก็ไม่โผล่หน้ามาให้เห็น
ผมยอมแพ้ หนีไปนอนดูวีซีดี 'chucking express' ของ หว่องกาไว
ดูจบตอนตีสองกว่า ถึงตัดสินใจ message หาเธอ
ตอนแรกก็พิมพ์ยืดยาว มีคำอย่างเช่น อยากให้มา
หรือคิดถึงปีเก่าๆ รวมอยู่ด้วย
แต่รู้สึกว่ามันผิด และกลัวเสียฟอร์ม
เลยลดลงแค่
'happy new year 2007'
กำลังจะส่ง แต่กลัวเธอคิดว่าเป็นแค่ fwd mail
เลย พิมพ์ลงไปอีกว่า
to may
happy new year 2007
ให้เธอรู้ว่าพิมพ์เองกับมือ
ส่งไปแบบนั้นแหล่ะ แล้วก็รู้สึกว่าตัวเองดูง่าวจริงๆ - -;

ps เธอไม่ตอบมาครับ แล้วจนบัดนี้ก็ยังไม่ได้รับการติดต่อจากเธออีกเลย

เค้าให้ tag ต่ออีก 5 คน แต่ผมสังคมแคบ T_T
ไม่มีใครให้ tag เลยจริงๆ
ใครอยากทำต่อ ก็ตามสบายเลย
(ป่านนี้ทำกันหมดแล้วล่ะมั้ง)

2006/Dec/31

ตามปกติืแล้ว ผมจะได้พบกับ เมย์ ปีละครั้งเท่านั้น
ในหน้าหนาวของเดือนธันวาคม วันก่อนปีใหม่
เธอจะโผล่หน้ามาให้เห็น
พำนักอยู่ด้วยกันตลอดวันหยุด
ก่อนจะหนีหน้าหายไปจากสารบบชีวิต
ตลอดทั้งปีที่ไม่เห็นหน้า ไม่ได้พูดคุย

ถ้ามีเรื่องที่ผมจะรอคอยล่ะก็ มีแค่เรื่องนี้เท่านั้น

มีครั้งหนึ่ง เธอเคยปรากฎตัว หนึ่ง ชั่วโมงก่อนการ
count down
ดังนั้น ผมก็เลยมีความหวังอยู่น้อยๆ ว่าเธอจะมา

แต่ตอนนี้อีก 15 นาที จะ countdown แล้ว

ผมไม่คิดว่าเธอจะมาแล้วล่ะ

อยากให้ใครซักคนประวิงเวลาออกไปก่อน
อย่าเพิ่ง ให้ปีใหม่มาถึงเลยนะ

รอให้เธอมาซะก่อน
ผมไม่อยากเริ่มปีโดยไ่ม่มีเธอ